Nefesle kırılan duvarlar

Uzun zamandır pek yazamıyorum. Ya yoğun oluyorum ya da kafam o kadar dolu ve karmaşık oluyor ki toparlayamıyorum. Sanırım ara dönemdeyim. Hani vardır hayatın ara dönemleri. Bir şeyin bitip bir yenisinin başlayacağı zamanlar. Hayatınızda değişiklikler olacaktır, şu anki halinden memnun değilsinizdir, ama henüz de gelecekteki haline ulaşmanıza vakit vardır. Şu ansa, size tatsız ve iki arada bir derede gelir. Değerli bulmazsınız, tatmin olmazsınız. Aklınız şu anda kesinlikle değildir, ileri bakarsınız hep. Bu da sizi mutsuz eder. Ileri bakarak ne kadar mutlu olabilirsiniz ki sonuçta... Devamlı bir ulaşamama hali.

Paulo Coelho'yu okurken şöyle bir cümleyle karşılaştım:
"Biz bir şeyi arıyorsak, o şey de bizi arıyor demektir."
Rahatlatıcı, değil mi? Bir şeyi arıyorsan, o şey var demektir ve sen onun enerjisini hissettiğin için, o seni kendine çekiyor demektir. Aramaktan yorgun düştüğünüz zamanlarda, fazla ileri bakmaktan bunaldığınızda hatırlanması gereken bir cümle.

Ama en büyük rahatlama meditasyonla geliyor. Sizi özgürce bu ana bırakıyor meditasyon. Çok garip bir şey... Daha önce hiç chakra meditasyonuna katılmamıştım, ancak dün akşam ilk başta komik gelen hareketler ve bir türlü beceremiyorum sandığım nefesler bir müddet sonra bana ne yaptığımı, nerede olduğumu, neler düşündüğümü unutturdu. Bir yerlere gittim ama kim bilir nerelere... Meditasyonun bitiminde kendime geldiğimde bu iki saat boyunca ne yaptığımı anlamadım. Büyük bir hafiflik ve rahatlık içindeydim, sanki o an dünyaya gelmiş gibi. Hala da etkisi sürüyor sanırım, yoksa zaten şu an yazamazdım. Içimden gelmezdi, cümleler akmazdı, diyorum ya "ara dönemde" olmaya takmıştım, kendi önümü kendim tıkamıştım. Şimdiyse somut olarak hiçbir şey değişmedi aslında, ama kendi hayali duvarlarımı yıktım, önüm açıldı... Nefes aldım!